Categorieën
Video's

1. Tour van Sevlievo

Mijn eerste ‘echte’ video (uitprobeersel)

Laat me weten wat je er van vindt, en of ik er mee door zou moeten gaan.

De link hieronder brengt je naar mijn Youtube kanaal.

Klik op het plaatje om naar de video te gaan.
Categorieën
Inburgeren

1. Auto importeren

De ochtend na onze aankomst in ons nieuwe thuis is het nog steeds niet doorgedrongen dat we geëmigreerd zijn. Het voelt als vakantie, het huis mag dan ons eigendom zijn, het voelt nog als een vakantieverblijf. Het zal wel enige tijd duren voordat ik alle hoeken en gaten van ons huis verkend heb.

Een van de eerste dingen die ik moest regelen was de invoer van de auto. Het transfer kenteken is 14 dagen geldig, en zo ook de verzekering. Mijn ‘fixer’ zou assisteren bij de invoer. Ook hievoor moest ik naar de hoofdstad van de provincie Gabrovo, naar de Bulgaarse dienst wegverkeer, ‘KAT’ (ik weet niet waar dat precies voor staat).

De lijst van benodigdheden was als volgt: 1. Het uitvoerbewijs van de auto uit Nederland, met daarop het kentekenkaartje van het originele kenteken (de witte platen hebben dezelfde letter/cijfercombinatie als de originele gele platen), 2. een Bulgaarse autoverzekering op VIN nummer (Vehicle Identification Number, vroeger chassisnummer geheten), minimaal voor wettelijke aansprakelijkheid (WA). (ik had een verzekering op VIN nummer afgesloten voor 1 maand). 3. Ook moest er voor de keuring van de auto een verbandtrommel aanwezig zijn en een brandblusser met geldig keuringsbewijs (kom ik later op terug). 4. Lichna karte (Bulgaars identiteisbewijs). Ik weet niet zeker meer of er ook om mijn paspoort werd gevraagd, maar aangezien je die, samen met de Lichna Karte, toch altijd bij je moet hebben is het verstandig om die ook mee te nemen.

Mijn auto, nog op Nederlands kenteken, bij het monumentale gebouw op Buzludjha.

Eenmaal met mijn fixer bij het KAT kantoor in Gabrovo, een Sovjet gebouw van afbrokkelend beton en de gebruikelijke loketjes, leende ze mij haar brandblusser voor de keuring. Helaas was haar keuringsbewijs verlopen en moesten we naar een piepklein huisje op het KAT-terrein waar een dame in zat die controleerde of de wijzer van het drukmetertje nog in het groene gebied stond, en vervolgens een keuringsbewijs uitschreef à raison van 2 Leva. Terug bij het KAT kantoor konden we nu het aanvraagformulier voor het Bulgaarse kenteken invullen. Daarna werden alle papieren gecontroleerd. Nu rees er een probleem: De dame die mij de WA verzekering had verstrekt (DZI verzekeringen) had een typfout gemaakt in het VIN nummer en dus, technisch gezien, was de auto niet verzekerd. De aanvraag werd opgeschort tot het verzekeringsbewijs was gecorrigeerd. Nou had ik de verzekering 2 dagen eerder afgesloten in Sevlievo, een half uur rijden van Gabrovo. Gelukkig was er ook een kantoor van DZI in Gabrovo, dus togen we daar naartoe voor de correctie. Er werd geconstateerd dat er inderdaad door de medewerker in Sevlievo een typfout was gemaakt, en die werd gecorrigeerd. Terug bij KAT werd er gecontroleerd of de verzekering nu goed in het computersysteem stond, maar de correctie kwam niet door. Na lang wachten en een telefoontje door mijn fixer naar het kantoor van de verzekering in Gabrovo, werd besloten dat we weer terug moesten komen en zou de verzekering helemaal opnieuw gedaan worden. De medewerkers van het KAT kantoor hadden al gewacht tot na sluitingstijd om me te helpen, maar dat zou dus helaas die dag niet meer gebeuren. De vernieuwing van de verzekering bij DZI in Gabrovo werd nog wel diezelfde namiddag afgehandeld. Mijn fixer meende dat ik de volgende dag het wel alleen af zou kunnen daar iedereen in het KAT kantoor nu wel wist wie ik was en wat er was misgegaan. (Een van de medewerkers was een vriendin van mijn fixer). Inderdaad was de invoer de volgende ochtend redelijk snel geregeld; de papieren waren nu in orde, ik kreeg het Bulgaarse kentekenbewijs en ik moest een garage in met de auto waar de verlichting en de remmen werden getest, en waar vervolgens een set Bulgaarse platen op de auto werden gemonteerd. Voordat ik het terrein van KAT afreed heb ik on-line een Bulgaars autobaanvignet gekocht op het nieuwe kenteken. Eenmaal terug in Sevlievo heb ik in het verzekeringskantoor de verzekering op het nieuwe kenteken laten zetten.

Nu op Bulgaars kenteken.

Het schijnt dat je een (deel van) de in Nederland betaalde BPM na export terug kan vragen. Hier moet ik nog achterheen en als dat succesvol is zal ik het in mijn blog vermelden.

Ik heb verschillende keren op Facebook de vraag voorbij zien komen of je de uitvoer uit Nederland ook vanuit het buitenland kunt regelen, achteraf dus. Het korte antwoord is nee. Het lange antwoord is ja, maar dan moet je iemand in Nederland hebben die met jouw Nederlandse kentekenplaten en je kentekenbewijs naar de RDW gaat om een exportbewijs te verkrijgen, wat vervolgens weer teruggestuurd moet worden naar jou. Dus twee maal aangetekende post heen en weer. Ik weet bovendien niet zeker of een persoon die niet de eigenaar van de auto is, dit zomaar kan doen, dus wellicht is er ook een volmacht benodigd. Uiteraard kun je in de tussentijd niet met de auto rijden en mag hij, zonder kentekenplaten, niet op de openbare weg geparkeerd staan. Kortom, het is vele malen handiger dit vantevoren te regelen.

Categorieën
Verhuizen

2. Verblijfsvergunning

Allereerst moet ik excuses maken voor de lange stilte op mijn blog. De hele operatie van de emigratie heeft veel tijd en energie gevergd en daardoor is het schrijven er bij ingeschoten. Ook wil ik mijn dank uitspreken aan diegenen die mij benaderd hebben om te vragen of alles goed met mij was. We zijn op 8 april 2022 vetrokken naar Bulgarije waar we de 10e zijn aangekomen. Op het moment van schrijven zijn we nu bijna 4 maanden hier in Bulgarije. In latere posts zal ik dat proces nader toelichten.

Eind augustus (2021) ben ik weer naar ons nieuwe huis gegaan, dit keer met de auto. Het was twee en een halve dag rijden en bijna 2500 kilometer. Ik vertrok heel vroeg in de ochtend uit Den Haag en ben rond 7 uur ‘s avonds ingecheckt in een motel zo’n 100 kilometer voor Wenen, Oostenrijk. De volgende ochtend doorgereden naar Hongarije en de grens overgestoken naar Roemenië. Halverwege de route door Roemenië vond ik een hotelletje waar ik gestopt ben voor de nacht. Het verschil in standaarden tussen het motel in Oostenrijk en het hotel in Roemenië werd meteen pijnlijk duidelijk; Ik moest een half uur wachten met inchecken omdat het meisje wat de receptie deed ook de serveerster was en er zojuist een touringcar vol ouderen was aangekomen die allemaal moesten eten. De stoel waar ik op plaats wilde nemen bij de receptie schaamde zich niet om haar verenpakket in de zitting duidelijk te laten aftekenen tegen het vergane rode kunstleer. Comfortabel was het niet en na lang wachten kwam de jongedame met excuses om mij in te schrijven en betaling te regelen. Het werd een korte nacht. Het raam van de kamer sloot niet goed waardoor het lawaai van de nabijgelegen hoofdweg eenvoudig doordrong in de kamer. Om 6 uur ben ik opgestaan en na een douche vertrokken. Ontbijt werd geserveerd vanaf 9 uur dus dat was sowieso geen optie. Gelukkig had ik een koelbox bij me in de auto met boterhammen, repen en fruit, dus honger hoefde ik niet te hebben. Via de brug over de Donau bij Vidin kwam ik Bulgarije binnen zonder noemenswaardige problemen. Van daaruit was het nog een paar uur rijden naar ‘huis’ en ik kwam in de middag aan.

Grenscontrole grens Hongarije/Roemenië

Ik had een maand vakantie genomen om voorbereidingen te treffen voor de emigratie, die nu gepland stond op begin april 2022. Covid was nog steeds een probleem dus allereerst moest ik er voor zorgen dat ik een geldig vaccinatiebewijs had, niet alleen op mijn telefoon maar ook op papier. Vervolgens heb ik alle vignetten aangeschaft voor gebruik van de snelwegen in Oostenrijk (minimaal 2 weken van tevoren aanschaffen, anders kan het niet on-line), Hongarije, Roemenië (geen mogelijkheid aan de grens dus on-line regelen!) en natuurlijk Bulgarije.

Wat ik ook vanuit Nerderland had geregeld was een Bulgaarse rekening die je nodig heb bij immigratie. Bij mijn vorig bezoek aan Bulgarije had ik geprobeerd een bankrekening te openen bij DSK bank, maar mijn aanvraag werd zonder opgaaf van redenen afgewezen (toen ik alweer terug in Nederland was). Ik vond een ‘workaround’ in de nieuwe trend van on-line bankieren, ICARD genaamd, met het hoofdkantoor in Varna. Deze betaalservice (geen echte bank) heeft dus geen filialen en alles gebeurt on-line. Je krijgt wel een debit card (VISA). Op de rekening had ik ruim 2000 Leva gestort omdat dat het minimale bedrag was dat je moest kunnen overleggen bij de aanvraag voor de verblijfsvergunning.

Wat ik ook had geregeld, was iemand die me kon assisteren bij de aanvraag van de verblijfsvergunning. In de journalistieke wereld wordt zo’n iemand een “fixer” genoemd, iemand die dingen voor je regelt. Eigenlijk kun je niet zonder zo iemand in een land waar je de weg niet kent en de taal niet spreekt of kunt lezen/schrijven. Mijn aanvraag moest in de provinciehoofdstad Gabrovo gebeuren, zo’n drie kwartier rijden vanaf mijn huis. De fixer had me opgegeven wat ik aan documenten moest kunnen overleggen: Een paspoort, inclusief kopie, een notariële akte van mijn huis, inclusief kopie, een verklaring van de bank dat er 2000 Leva op mijn rekening stond en een ziektekostenverzekering die minstens 1 jaar geldig is vanaf de dag van aanvraag, ook allemaal inclusief kopie.

Op de afgesproken dag ontmoette ik mijn fixer op het parkeerterrein van een supermarkt dichtbij het centrum van Gabrovo. Van daaruit gingen we te voet naar het politiebureau, naar een van de zij-ingangen waar 2 loketten waren: Een voor de vernieuwing van identiteitsdocumenten voor Bulgaren en een voor de aanvraag voor verblijfsvergunningen voor buitenlanders. We kregen een formulier overhandigd dat ingevuld moest worden. (Ik had datzelfde formulier al op het internet gevonden en geprint, maar dat werd niet geaccepteerd). De fixer heeft mijn naam in het Cyrillisch overgenomen uit de notariële akte van mijn huis. Hier begon al een klein probleempje want ik heb 3 officiële voornamen, een achternaam en een roepnaam. Er was geen voorziening voor 3 voornamen, want Bulgaren hebber er hooguit twee. Bovendien zijn het latijnse namen en behoorlijk lang dus dat werd krap op het formuliertje. Toen alles ingevuld was hebben we de papieren overhandigd en werd alles gecontroleerd. Volgend probleem: mijn verzekeringsbewijs had geen einddatum, iets wat ze nog niet eerder gezien hadden. Nou weet ik niet hoe dat er in Nederland normaal uitziet, maar ik was vanwege mijn werk voor een volkenrechtelijke organisatie (VN) verzekerd bij een internationale verzekeraar en de verzekering is gekoppeld aan mijn dienstverband en loopt dus door tot mijn uitdiensttreding. De dame achter het loket wilde hier geen beslissing over nemen en zei dat we de volgende maandag maar terug moesten komen omdat dan haar baas van vakantie terug zou zijn. Ook het uitgeprinte statement van mijn ICARD account was niet toereikend, ik moest een verklaring hebben van de ‘bank’ (What the hell is ICARD?) met een stempel en handtekening. Uiteindelijk, na contact met ICARD heeft men mij die verklaring per email gestuurd en heb ik, gewapend met een memory stick, dat bij een winkeltje in Gabrovo laten printen. (ik werd er onlangs op attent gemaakt dat ICARD geen bank is, maar gelukkig werd het wel geaccepteerd als bewijs van ‘voldoende vermogen’). Op maandag dus weer terug en nu werd de aanvraag geaccepteerd. Donderdag mocht ik weer terugkomen om mijn verblijfsdocument op te halen. Op dat moment kon ik ook de aanvraag doen voor de ‘lichna karte’, verblijfsdocument met foto en persoonsnummer (zoals ons BSN nummer voor de belasting etc.)

Verblijfsdocument
Lichna karte

Het voordeel van de lichna karte was dat ik ongeacht de Coronasituatie Bulgarije ook later in zou mogen en mijn vrouw ook (omdat ze de vrouw is van een inwoner van Bulgarije).

Bij aankomst in Bulgarije vernam ik dat ik nieuwe buren zou krijgen. De vorige eigenaar van mijn huis was benaderd door een stel dat zijn huis wilde kopen, maar dat was al aan mij verkocht. Wel wist hij dat het huis van de buren leeg stond dus werd er contact gelegd en een deal gemaakt. Ik zou een Vlaming met een vriendin uit Sofia als buren krijgen. Wel moest het huis volledig gerenoveerd worden dus het zou nog wel enige tijd duren voordat ze zouden intrekken. In de tussentijd zou een aannemer de renovatie verzorgen.

De maand was snel voorbij. Ik had het geluk gehad dat een neef me was komen helpen met de verbouwingswerkzaamheden, zodat ik wat aanspraak had en met iemand kon overleggen over de verbouwingen. Ondanks dat de zomer op zijn eind liep tikte het kwik de meeste dagen nog steeds de 30 graden aan en was het in de middag niet te doen om zwaar werk te verrichten. De avonden werden wel wat frisser en een paar keer hebben we de houtkachel in de woonkamer opgestookt om het behaagelijk te maken. In de laatste week kwam de aannemer die bij de buren bezig was langs om ook bij mij werkzaamheden op te nemen die zouden aanvangen nadat ik vertrokken was en klaar zouden zijn in november. Ik kwam met hem overeen dat er een nieuw dak op de stal gelegd zou worden en dat de bestrating rond het huis en op de veranda opnieuw aangelegd zou worden. Ook een verbeterde toegang naar de kelder moest worden uitgevoerd. Hij schatte het geheel op een maand werk met totale kosten (arbeid en materialen) geraamd op €9000.

De laatste dag van september keerde ik huiswaarts. De rit terug naar huis ging net zo soepel als de heenreis. Ik ben Oostenrijk omzeild via Slowakije en Tjechië vanwegen waarschuwingen van Google over vertragingen door wegwerkzaamheden, maar het had weinig invloed op de reistijd.

Categorieën
Huizenjacht

5. Resen Lodge

In september 2019 ging ik wéér terug naar Bulgarije. Zelfde regio, met een lijstje met 6 huizen: Eén huis in Gradishte, een dorp in de buurt van Pavlikeni, middelgroot stadje in Veliko Turnavo regio, twee huizen in Mihaltsi, vlakbij Pavlikeni, één huis in Petko Slaveykov, een dorpje vlakbij Sevlievo, en één huis in Dobromirka en één huis in Gorna Lipnitsa. De laatste twee huizen vielen al snel af, simpelweg omdat de eigenaren niet reageerden op mijn contactverzoeken.

Ik had 2 weken verblijf geboekt in Resen Lodge, een restaurant annex kamerverhuur, annex evenement-plaats, gerund door een Engelsman, samen met een ex-marine kameraad en diens vriendin. Het was gemakkelijk te vinden als je vanaf Veliko Tarnavo het stadje Resen in rijdt. Ik hoop dat de onderneming het Corona virus zal overleven want ik heb er goede herinneringen aan.

voorbereidingen voor een feest in Resen Lodge

Het eerste huis wat ik bezocht was in het dorpje Gradishte. Het dorp was toch wel iets verder rijden van Pavlikeni dan ik had ingeschat. Ik had afgesproken met een kennis van de eigenaresse, die me het huis zou laten zien. We hadden afgesproken voor de deur van het plaatselijke supermarktje, en elkaar snel gevonden. De man zag er uit alsof hij net wakker was met zijn ontbijt, een blik bier, nog in de hand. Het huis lag midden in het dorp, het had een achtertuin die naar Bulgaarse begrippen klein was en naar Haagse begrippen flink. Het huis zelf was een samenraapsel van losse gebouwen die later met elkaar verbonden waren. Het vormde niet bepaald een logisch geheel. Ik had het dus al snel gezien. In eerste instantie was mijn interesse voor Gradishte ingegeven door een Facebookpagina waaruit je kon opmaken dat er in het dorp tenminste een paar beschaafde Engelsen woonden. Het had ook voldaan aan het criterium van een paar winkels en niet te ver van een stad, in dit geval dus Pavlikeni, maar de afstand was groter dan ik had geschat.

Tussen de huisbezoeken in, ik had er maximaal één per dag gepland, had ik natuurlijk tijd om allerlei dorpen en bezienswaardigheden te bezoeken in en om Pavlikeni. Mijn reisgids van Bulgarije kwam goed van pas. Ik begon met Pavlikeni zelf, een middelgroot stadje wat er redelijk welvarend uitzag. Het centrale plein zag er netjes en onderhouden uit. Aan het plein lagen een aantal cafe’s, een paar winkels en een theater. Het was grotendeels autovrij en het was er gezellig om over uit te kijken vanaf een van de caféterrassen. In de cafe’s werd hoofdzakelijk koffie en bier geserveerd. Eten was heel beperkt en niet om over naar huis te schrijven. Eén dag per week was er markt in Pavlikeni, ik meen op dinsdag. De straten aan een kant achter het plein vormden een lint van stalletjes waar van alles verkocht werd: Schoenen, kleding, groenten, horloges, visgerei en ga zo maar door.

De rand van Pavlikeni zag er minder florissant uit. Er was een vuilstort aan het eind van een weg waaraan Roma hun huisjes hadden. Zoals de Bulgaren hun auto’s voor het huis parkeerden, zo stonden bij de Roma de wagens voor de deur en de paarden in de berm tegenover het huis. Verderop waren wat fabrieken die hoewel ze in bedrijf leken te zijn, toch wel betere tijden hadden gekend.

Ik had een afspraak met een Engelse dame om naar haar huis te komen kijken in Mihaltsi. Het dorp ligt niet ver ten zuiden van Pavlikeni, 7.30 minuten om precies te zijn, dus ruim binnen het criterium. Ik was er al een dag van te voren naartoe gereden om rond te kijken. Als je Mihaltsi opzoekt op Google maps zie je direct de foto’s van het vliegtuig wat als oorlogsmonument in de hoofdstraat op een sokkel staat. Al snel werd duidelijk dat het vliegtuig ook de enige bezienswaardigheid was in Mihaltsi. Een tochtje door de achterafstraatjes leerde al snel dat het dorp grotendeels vervallen was. De allergrootste afknapper vond ik de muziek die de hele dag door uit een gemeentelijke luidspreker klonk op het dorpsplein. Ernaast was ooit een aardig parkje wat nu alleen nog dienst leek te doen als ontmoetingsplaats voor de lokale alcoholisten.

U begrijpt dat ik niet enthousiast was over Mihaltsi. Het huis daarentegen was wel heel netjes en goed onderhouden. Het deed me een beetje denken aan een Frans stationnetje uit vervlogen dagen. De eigenaresse had me toegang gegeven tot een groot assortiment foto’s dus ik had een goede indruk van de staat van het huis. Het zag er echt netjes uit. Helaas was het weer zo’n voorbeeld van een mooi huis op de verkeerde plaats. Mihaltsi was al niet veel, maar het huis lag in een achteraf, onverhard, straatje wat sterk naar beneden afliep richting de hoofdstraat. Regenwater had een geul uitgeslepen in het midden van het weggetje terwijl de zijkanten overwoekerd waren met brandnetels. Er stonden stapels oude kozijnen met kapotgeslagen ramen ergens tegen de muur van een huis.

Ik werd verwelkomd door de eigenaresse en haar man; een Engels stel van rond de 50. Zij verdiende wat bij met oppassen op huizen en dieren, hij maakte zich nuttig als timmerman die keukens en poortdeuren fabriceerde (en niet geheel onverdienstelijk). Wat me niet aanstond was de bierlucht in zijn adem om 3 uur ‘s middags. Ik werd rondgeleid in het huis wat inderdaad netjes onderhouden was. De tuin was helaas een heel ander verhaal; een droge, zanderige vlakte die er onaantrekkelijk uitzag. Om privacy redenen laat ik geen foto’s zien. Zoals u kunt raden was dit niet het huis waar ik op hoopte.

Ik had ook een bezoekje ingepland aan Emen, een dorpje met een “Canyon”. Het bleek een rustig en aardig ogend dorpje waar iemand de moeite had genomen het plaatselijke dorpspleintje op te leuken met bloeiende planten in oude blikken. Het was een liefelijk aanzicht. In het dorp was het stil en de “Canyon” kon ik niet zo snel vinden. Na wat rondgelopen te hebben gaf ik het op, stapte in de auto en reed het dorp uit. Net voorbij een bocht in de weg stond er een bordje. Waterval, stond erop. Ik parkeerde de auto en liep het bos in in de aangeduide richting. Na een paar honderd meter opende zich een adembenemend uitzicht over de “Canyon”.

Emen Canyon

Het laatste huis wat ik zou gaan bekijken was van een Schots stel. Het lag op 12 minuten rijden van de supermarkten in Sevlievo, in het dorp Petko Slaveykov. Met zo’n 1200 inwoners een klein dorp maar met meer inwoners dan sommige grotere dorpen. Er stond dus minder leeg. Ik was er nog niet geweest voordat ik het stel bezocht, maar had duidelijke aanwijzingen gekregen om er te komen. Het huis was licht groen van kleur, en dus niet te missen.

Het groene huis

Het huis lag aan een geasfalteerde weg en er was een grasveldje voor het huis waar ik kon parkeren naast de twee auto’s die daar al stonden. Een voordeur was er niet, wel een traliedeur die toegang gaf tot een gangetje tussen het huis en de schuur. De eigenaars kwamen mij al tegemoet toen ik uit de auto stapte. Een Schots echtpaar van ongeveer mijn eigen leeftijd. Ze stelden zich voor als John en Wilma. We liepen door het gangetje naar de voorzijde van het huis wat uitkeek over de tuin. Er stond een tafel en stoelen onder een pergola van wijnranken waar ik werd uitgenodigd om te gaan zitten. Er werd koffie geserveerd en daarna lieten ze me het huis zien. Een keuken verdeeld over twee ruimtes met houtkachel, badkamertje met toilet en douche, een niet al te grote huiskamer met houtkachel, een ruime hal met daaraan twee slaapkamers van redelijk formaat. Onder de hal en slaapkamers bevond zich een souterrain dat uit drie ruimten bestond. Ik kon er staan maar moest bukken bij de deuren. Naast het huis was een grote schuur met verdieping vanwaar toegang was tot de zolder van het huis. De zolder bestond boven de keuken uit een geïsoleerde ruimte, de rest was niet geïsoleerd maar wel droog en dicht en slechts bruikbaar als opslag.

Na wat gepraat te hebben over het huis boden ze me aan om naar Sevlievo te rijden voor de lunch. We aten in een hotel niet ver van de supermarkten en ‘The Cave’ flat waar ik had gelogeerd. Het werd een gezellige middag. Na Sevlievo liet het stel me allerlei plekjes zien in en rond Petko Slaveykov. Later heb ik nog wat foto’s en video’s gemaakt van het huis en de tuin om met mijn vrouw te delen. Die avond kon ik tegenover mijn vrouw aan de telefoon niet verhullen dat ik erg van dit huis gecharmeerd was. Bovendien waren de eigenaars prettige mensen en was het een geruststellende gedachte dat ze in het dorp bleven wonen waar ze een ander huis hadden gekocht wat inmiddels grotendeels was gerenoveerd.

Twee dagen later ben ik weer teruggegaan naar Petko Slaveykov. Ik heb het dorp bekeken en ben door een binnenweg naar Lovech gereden waar ik heb geluncht. Onderweg was een dorp waar een museum was. Ik was er gestopt en bekeek het museum wat ooit een herberg was geweest waar dappere mannen bijeen gekomen waren om op te staan tegen de Ottomaanse overheersers. In de namiddag had ik afgesproken met John en Wilma om weer naar het huis te komen en dit keer was ik uitgenodigd om te blijven logeren. Wilma had een fantastisch avondmaal bereid en tot laat zaten we buiten onder het genot van bier en Rakia die John zelf had gemaakt van de vruchten uit de tuin: Abrikozen, kersen en kweeperen. Ik deed die nacht geen oog dicht maar genoot van de oorverdovende stilte. Ook was het zo donker dat zodra het licht uit was, je geen hand voor ogen kon zien.

Categorieën
Huizenjacht

2. Op pad met de makelaar

Keurig op tijd kwam op maandagmorgen een auto van Yantra Homes voorgereden bij de flat in Sevlievo. Het was voor de medewerker een bekend adres. Er logeerden wel vaker huizenjagers. De map met huizen voor de dag had ik zaterdag al gekregen, en er stonden die dag 5 huizen op het programma.

Dit zou drie dagen zo doorgaan. Van het ene huis naar het volgende in dezelfde regio en in sommige gevallen met meer dan een uur rijden er tussenin. Ik weet allang niet meer hoeveel huizen ik in totaal gezien heb in die drie dagen, maar het waren er heel wat.

Wat al snel duidelijk werd is dat je dus alleen tijd hebt om het huis te zien. De makelaar neemt niet de tijd om met je rond te kijken in het dorp of de omgeving. Dat heb ik dus deels zelf gedaan, door een kop koffie af te dwingen tussen bezichtigingen, of in de avonduren, of de dagen na de bezichtigingen, en bij één huis op de zondag voorafgaand aan de eerste bezichtigingsdag.

Op de zondagochtend was ik naar Kramolin gereden, een dorp nabij de Stambolisky dam. Dat was gelijk al een afknapper want ondanks het vroege uur zaten er bij de twee open dorpswinkels al groepjes Roma die in kennelijke staat waren. Het deed mijn indruk van Kramolin geen goed. De rest van het dorp was ook al niet om over naar huis te schrijven, en nadat ik op maandag het huis in dat dorp had bezichtigd liet ik mijn vrouw weten dat dat huis, één van haar favorieten, het niet zou worden.

Het is echt belangrijk dat je iets van de omgeving ziet als je interesse hebt in een huis. Ik kan me een interview herinneren, lang geleden, met een makelaar in Den Haag die vertelde dat hij een hoop bakstenen op de juiste plaats veel gemakkelijker en voor een betere prijs kon verkopen dan een paleis op de verkeerde plek.

Veel van de huizen die ik in die drie dagen te zien kreeg hadden allerlei nadelen. Bij de meesten was het grootste nadeel dat ze in een dorp zonder of met slechts één klein winkeltje en verder geen zichtbare economische activiteit lagen. Iets wat je zelfs op Google streetview niet kunt zien. (lang niet alle dorpen in Bulgarije zijn geheel of zelfs maar gedeeltelijk op streetview te bekijken)

Eén huis sprong er voor mij uit; aan de rand van het dorp Mladen, ook vlak bij de Stambolisky dam, lag een leegstaand huis. Het leek in een bewoonbare maar verre van perfecte staat. De makelaar leidde me rond; Het kostte enige tijd om het hangslot van het hek open te krijgen maar uiteindelijk waren we binnen de muren van het onroerend goed. Vervolgens moesten we ons een weg banen door een verwilderde tuin om bij de voordeur te komen. Ook daar weer een worsteling met het slot. Eenmaal binnen was het huis redelijk schoon. Alle kamers waren leeg en het was duidelijk dat er jaren geleden gerenoveerd was; kunststof kozijnen, een restant van een moderne keuken een ingebouwde haard die een centrale verwarming aandreef en twee nette badkamers.

Detail van het huis in Mladen

Achter het huis hield het dorp op. Tegenover de voorzijde lag een gemeentelijk weiland waar een paard graasde, aan de achterkant grensde de tuin aan die van de buren. Het was er rustig. De weg langs het huis liep naar de het meer Stambolisky dam, niet geheel onbelangrijk als je van vissen houdt.

Gemeentelijk weiland met paard in Mladen

De makelaar medewerker merkte natuurlijk ook dat ik van dit huis gecharmeerd was. Hij reed me naar de oever van het meer en vertelde dat hij het maaien van de tuin wel voor me kon regelen voor niet al te veel geld. Ik maakte extra foto’s om mijn vrouw te laten zien waar ik geweest was. ‘s Avonds reed ik alleen terug vanuit Sevlievo om in het dorp rond te kijken. Daar begonnen de twijfels. Zover ik kon ontdekken was er slechts één donker winkeltje in een pand wat betere dagen had gekend. Wel liepen mensen af en aan om daar boodschappen te doen maar verder was het “centrum” stil. Ik ging terug naar het huis en liep er aan alle kanten om heen. Ik had natuurlijk geen sleutels dus het bleef bij de buitenkant. Het voelde aangenaam maar nadere beschouwing liet zien dat de elektriciteitsmast waar de stroomkabel van binnenkwam, verrot was en alleen min of meer overeind gehouden werd door de kabels die er aangespannen waren.

De volgende dag, na weer een reeks bezichtigingen, vroeg ik de makelaar medewerker of we nog een keer terug konden gaan naar het huis in Mladen. Weer keek ik er binnen en buiten rond en ontdekte meer gebreken. Ik vroeg ook naar de eigenaar. Kennelijk een Engelsman die teruggekeerd was naar Engeland. Waarom werd niet verteld. Toen begon de makelaar over dat het wel even kon duren aleer de papieren in orde gemaakt konden worden omdat er digitalisering plaatsvond van het kadaster en de eigenaar de benodigde papieren daarvoor nog niet had ingeleverd. Het klonk allemaal tamelijk vaag.

Die namiddag werd ik gebeld door het makelaarskantoor over het huis in Mladen. Er was opeens nog een andere koper en ik moest snel beslissen. Op dat moment ben ik afgehaakt. Helaas is het niet mogelijk volledig op een makelaar in Bulgarije te vertrouwen tot ze tot inzicht komen dat men slechts één meester kan dienen.

Stambolisky dam gezien vanaf de waterkant in Mladen
Categorieën
wat vooraf ging

4. Vakantie!!

Ik had alles voorbereid en het was tijd om echt te gaan. Eerlijk gezegd vond ik het ergens wel spannend om alleen op reis te gaan naar een land waar ik de taal niet spreek en waar ik nog nooit geweest ben. Niet dat ik onbereisd ben, ik ben in het verleden, toen oost en west nog door een ijzeren gordijn gescheiden waren, naar Moskou gereisd en ik heb in Praag, Boedapest en oost Berlijn verbleven. In Rusland, Tsjecho-Slowakije en Hongarije was er, zeker in die dagen, ook nauwelijks iemand te vinden die Engels sprak, maar toch….

De vertrektijd was gelukkig redelijk. De Wizz-air vlucht vanaf Eindhoven airport op 13 mei 2018, ging in de namiddag, dus zelfs vanuit Den Haag hoefde ik niet op een onredelijk uur mijn bed uit. Eindhoven is een klein vliegveld vergeleken met Schiphol en dat maakt alles net iets menselijker en gemoedelijker. Er staan geen enorme files voor de beveiliging en Douane, dus het is ook iets sneller dan Schiphol. Gevolg is dan weer wel dat je langer zit te wachten tot je mag vertrekken.

Als de piloot, net na zessen, de daling inzet naar Varna airport is het heerlijk om voor het eerst een glimp van Bulgarije op te vangen. We naderen Varna vanuit het westen en vliegen voor een tijdje parallel aan de Donau, de grens tussen Bulgarije en Roemenië. Ik zat links in het toestel, als ik rechts had gezeten had ik waarschijnlijk een prachtig uitzicht op het Stara Planina gebergte en op Varna gehad voordat we landden. Het vliegveld ligt echt tegen Varna aan, en het is dan ook maar 15-20 minuten rijden naar het centrum van de stad.

De huurauto die ik had gereserveerd was van Top-Rent-a-Car, een smetteloos witte Citroën C3, met nog geen 3000 op de teller. Koffer erin, TomTom tegen de voorruit en gaan. Ik had een overnachting in het Boutique Splendid Hotel geboekt in het centrum, tegenover ‘ The Dormition of the Mother of God Cathedral’.

De Orthodoxe kathedraal in het centrum van Varna

De auto mocht voor de deur geparkeerd worden en nadat ik mijn koffer op mijn kamer had gezet ging ik op zoek naar een restaurant om iets te eten. Tegenover de kathedraal vond ik een voetgangerszone met wat restaurantjes. Het eten was niet bijzonder, maar na een dag reizen en vergezeld van een glas wijn ging het er met dankbaarheid in.

Heerlijk om buiten te kunnen eten na een kil en regenachtig Nederland

Het werd al snel iets frisser nadat de zon onder was. Ondanks een vlucht van minder dan 3 uur was ik toch een hele dag onderweg geweest. Nog even verslag doen aan de ega en daarna naar bed. Morgen de eerste echte dag in Bulgarije!

‘s avonds wordt er buiten gezeten op een terras in Varna
Categorieën
wat vooraf ging

1. Waarom Bulgarije?

Ja, waarom eigenlijk? Hadden we niet net zo goed voor Portugal of Hongarije kunnen kiezen? Misschien wel. Misschien was het in eerste instantie een beetje toeval, maar na wat onderzoek bleek het niet zo’n slechte keus. Een van de overwegingen die voor ons wellicht meer geldt dan bij anderen is dat mijn vrouw oorspronkelijk uit Oekraïne komt, en dat voor haar de Bulgaarse cultuur wat dichter bij huis ligt dan bijvoorbeeld de Portugese. Na 50 jaar lidmaatschap van de Sovjet Unie zijn veel verschillen tussen de landen uit het voormalig Oostblok enigszins vervaagd.

Tot eind 2017 wist ik nauwelijks waar Bulgarije lag. Ja, ergens in het oosten, en ze maakten er hele lekkere aardbeienjam, want dat is iets dat me uit mijn jeugd is bijgebleven. En Bulgaarse yoghurt, daar had ik ook wel van gehoord, maar dat was het dan.

Wizz air vliegt vanaf Eindhoven naar verschillende bestemmingen in Bulgarije

We hadden het over mijn pensioen gehad, eind 2017. Ik heb nog een aantal jaren te gaan, maar het kan natuurlijk geen kwaad om er alvast over na te denken. Door mijn werk voor een internationale organisatie bestaat mijn pensioen uit 40% AOW plus een spaarpot die ik bij mijn werkgever opbouw tot aan mijn 65e, of zoveel eerder als ik eerder stop met werken. Daarnaast hebben we een koophuis met een half afbetaalde hypotheek. Wel is het huis flink in waarde gestegen, zodat we bij verkoop een aardig centje over zouden houden. De vooruitzichten zijn niet dramatisch, maar erg rooskleurig zou ik het ook niet willen noemen.

Veel mensen van mijn generatie die alleen een (volledige) AOW hebben zullen het niet gemakkelijk krijgen als ze stoppen met werken. Het gaat dan de voedselbank worden of (gedeeltelijk) doorwerken na de pensioengerechtigde leeftijd (of allebei). Een alternatief is dus verhuizen naar een land waar huisvesting en levensonderhoud aanzienlijk goedkoper zijn.

Wil je weten wat jij aan AOW kunt verwachten en wanneer? Log dan in met je DigiD bij de Sociale Verzekeringsbank (SVB)

Wij hebben ervoor gekozen om in de Europese Unie te blijven, gewoon omdat dat minder gedoe geeft bij emigreren en omdat ik geloof dat de kans op problemen in de zin van oorlog of natuurrampen hier op dit moment kleiner is dan in veel andere gebieden ter wereld.

Dit is mijn eerste blog. Er gaan er nog heel veel volgen. Zoals u hierboven al kon lezen is het idee van Bulgarije eind 2017 geboren. Op het moment dat ik deze eerste blog schrijf is het 5 januari 2020. We zijn twee jaar verder en ik heb al heel wat gedaan ter voorbereiding van onze emigratie dus er is genoeg stof om over te schrijven. Ook zal ik de blog her en der verluchtigen met foto’s die ik in Bulgarije gemaakt heb. Ik maak graag foto’s van gewone dagelijkse tafereeltjes, mensen op straat, een markt of verkeer. Tot de volgende blog!

In het centrum van Veliko Turnavo