Categorieën
Verhuizen

2. Verblijfsvergunning

Allereerst moet ik excuses maken voor de lange stilte op mijn blog. De hele operatie van de emigratie heeft veel tijd en energie gevergd en daardoor is het schrijven er bij ingeschoten. Ook wil ik mijn dank uitspreken aan diegenen die mij benaderd hebben om te vragen of alles goed met mij was. We zijn op 8 april 2022 vetrokken naar Bulgarije waar we de 10e zijn aangekomen. Op het moment van schrijven zijn we nu bijna 4 maanden hier in Bulgarije. In latere posts zal ik dat proces nader toelichten.

Eind augustus (2021) ben ik weer naar ons nieuwe huis gegaan, dit keer met de auto. Het was twee en een halve dag rijden en bijna 2500 kilometer. Ik vertrok heel vroeg in de ochtend uit Den Haag en ben rond 7 uur ‘s avonds ingecheckt in een motel zo’n 100 kilometer voor Wenen, Oostenrijk. De volgende ochtend doorgereden naar Hongarije en de grens overgestoken naar Roemenië. Halverwege de route door Roemenië vond ik een hotelletje waar ik gestopt ben voor de nacht. Het verschil in standaarden tussen het motel in Oostenrijk en het hotel in Roemenië werd meteen pijnlijk duidelijk; Ik moest een half uur wachten met inchecken omdat het meisje wat de receptie deed ook de serveerster was en er zojuist een touringcar vol ouderen was aangekomen die allemaal moesten eten. De stoel waar ik op plaats wilde nemen bij de receptie schaamde zich niet om haar verenpakket in de zitting duidelijk te laten aftekenen tegen het vergane rode kunstleer. Comfortabel was het niet en na lang wachten kwam de jongedame met excuses om mij in te schrijven en betaling te regelen. Het werd een korte nacht. Het raam van de kamer sloot niet goed waardoor het lawaai van de nabijgelegen hoofdweg eenvoudig doordrong in de kamer. Om 6 uur ben ik opgestaan en na een douche vertrokken. Ontbijt werd geserveerd vanaf 9 uur dus dat was sowieso geen optie. Gelukkig had ik een koelbox bij me in de auto met boterhammen, repen en fruit, dus honger hoefde ik niet te hebben. Via de brug over de Donau bij Vidin kwam ik Bulgarije binnen zonder noemenswaardige problemen. Van daaruit was het nog een paar uur rijden naar ‘huis’ en ik kwam in de middag aan.

Grenscontrole grens Hongarije/Roemenië

Ik had een maand vakantie genomen om voorbereidingen te treffen voor de emigratie, die nu gepland stond op begin april 2022. Covid was nog steeds een probleem dus allereerst moest ik er voor zorgen dat ik een geldig vaccinatiebewijs had, niet alleen op mijn telefoon maar ook op papier. Vervolgens heb ik alle vignetten aangeschaft voor gebruik van de snelwegen in Oostenrijk (minimaal 2 weken van tevoren aanschaffen, anders kan het niet on-line), Hongarije, Roemenië (geen mogelijkheid aan de grens dus on-line regelen!) en natuurlijk Bulgarije.

Wat ik ook vanuit Nerderland had geregeld was een Bulgaarse rekening die je nodig heb bij immigratie. Bij mijn vorig bezoek aan Bulgarije had ik geprobeerd een bankrekening te openen bij DSK bank, maar mijn aanvraag werd zonder opgaaf van redenen afgewezen (toen ik alweer terug in Nederland was). Ik vond een ‘workaround’ in de nieuwe trend van on-line bankieren, ICARD genaamd, met het hoofdkantoor in Varna. Deze betaalservice (geen echte bank) heeft dus geen filialen en alles gebeurt on-line. Je krijgt wel een debit card (VISA). Op de rekening had ik ruim 2000 Leva gestort omdat dat het minimale bedrag was dat je moest kunnen overleggen bij de aanvraag voor de verblijfsvergunning.

Wat ik ook had geregeld, was iemand die me kon assisteren bij de aanvraag van de verblijfsvergunning. In de journalistieke wereld wordt zo’n iemand een “fixer” genoemd, iemand die dingen voor je regelt. Eigenlijk kun je niet zonder zo iemand in een land waar je de weg niet kent en de taal niet spreekt of kunt lezen/schrijven. Mijn aanvraag moest in de provinciehoofdstad Gabrovo gebeuren, zo’n drie kwartier rijden vanaf mijn huis. De fixer had me opgegeven wat ik aan documenten moest kunnen overleggen: Een paspoort, inclusief kopie, een notariële akte van mijn huis, inclusief kopie, een verklaring van de bank dat er 2000 Leva op mijn rekening stond en een ziektekostenverzekering die minstens 1 jaar geldig is vanaf de dag van aanvraag, ook allemaal inclusief kopie.

Op de afgesproken dag ontmoette ik mijn fixer op het parkeerterrein van een supermarkt dichtbij het centrum van Gabrovo. Van daaruit gingen we te voet naar het politiebureau, naar een van de zij-ingangen waar 2 loketten waren: Een voor de vernieuwing van identiteitsdocumenten voor Bulgaren en een voor de aanvraag voor verblijfsvergunningen voor buitenlanders. We kregen een formulier overhandigd dat ingevuld moest worden. (Ik had datzelfde formulier al op het internet gevonden en geprint, maar dat werd niet geaccepteerd). De fixer heeft mijn naam in het Cyrillisch overgenomen uit de notariële akte van mijn huis. Hier begon al een klein probleempje want ik heb 3 officiële voornamen, een achternaam en een roepnaam. Er was geen voorziening voor 3 voornamen, want Bulgaren hebber er hooguit twee. Bovendien zijn het latijnse namen en behoorlijk lang dus dat werd krap op het formuliertje. Toen alles ingevuld was hebben we de papieren overhandigd en werd alles gecontroleerd. Volgend probleem: mijn verzekeringsbewijs had geen einddatum, iets wat ze nog niet eerder gezien hadden. Nou weet ik niet hoe dat er in Nederland normaal uitziet, maar ik was vanwege mijn werk voor een volkenrechtelijke organisatie (VN) verzekerd bij een internationale verzekeraar en de verzekering is gekoppeld aan mijn dienstverband en loopt dus door tot mijn uitdiensttreding. De dame achter het loket wilde hier geen beslissing over nemen en zei dat we de volgende maandag maar terug moesten komen omdat dan haar baas van vakantie terug zou zijn. Ook het uitgeprinte statement van mijn ICARD account was niet toereikend, ik moest een verklaring hebben van de ‘bank’ (What the hell is ICARD?) met een stempel en handtekening. Uiteindelijk, na contact met ICARD heeft men mij die verklaring per email gestuurd en heb ik, gewapend met een memory stick, dat bij een winkeltje in Gabrovo laten printen. (ik werd er onlangs op attent gemaakt dat ICARD geen bank is, maar gelukkig werd het wel geaccepteerd als bewijs van ‘voldoende vermogen’). Op maandag dus weer terug en nu werd de aanvraag geaccepteerd. Donderdag mocht ik weer terugkomen om mijn verblijfsdocument op te halen. Op dat moment kon ik ook de aanvraag doen voor de ‘lichna karte’, verblijfsdocument met foto en persoonsnummer (zoals ons BSN nummer voor de belasting etc.)

Verblijfsdocument
Lichna karte

Het voordeel van de lichna karte was dat ik ongeacht de Coronasituatie Bulgarije ook later in zou mogen en mijn vrouw ook (omdat ze de vrouw is van een inwoner van Bulgarije).

Bij aankomst in Bulgarije vernam ik dat ik nieuwe buren zou krijgen. De vorige eigenaar van mijn huis was benaderd door een stel dat zijn huis wilde kopen, maar dat was al aan mij verkocht. Wel wist hij dat het huis van de buren leeg stond dus werd er contact gelegd en een deal gemaakt. Ik zou een Vlaming met een vriendin uit Sofia als buren krijgen. Wel moest het huis volledig gerenoveerd worden dus het zou nog wel enige tijd duren voordat ze zouden intrekken. In de tussentijd zou een aannemer de renovatie verzorgen.

De maand was snel voorbij. Ik had het geluk gehad dat een neef me was komen helpen met de verbouwingswerkzaamheden, zodat ik wat aanspraak had en met iemand kon overleggen over de verbouwingen. Ondanks dat de zomer op zijn eind liep tikte het kwik de meeste dagen nog steeds de 30 graden aan en was het in de middag niet te doen om zwaar werk te verrichten. De avonden werden wel wat frisser en een paar keer hebben we de houtkachel in de woonkamer opgestookt om het behaagelijk te maken. In de laatste week kwam de aannemer die bij de buren bezig was langs om ook bij mij werkzaamheden op te nemen die zouden aanvangen nadat ik vertrokken was en klaar zouden zijn in november. Ik kwam met hem overeen dat er een nieuw dak op de stal gelegd zou worden en dat de bestrating rond het huis en op de veranda opnieuw aangelegd zou worden. Ook een verbeterde toegang naar de kelder moest worden uitgevoerd. Hij schatte het geheel op een maand werk met totale kosten (arbeid en materialen) geraamd op €9000.

De laatste dag van september keerde ik huiswaarts. De rit terug naar huis ging net zo soepel als de heenreis. Ik ben Oostenrijk omzeild via Slowakije en Tjechië vanwegen waarschuwingen van Google over vertragingen door wegwerkzaamheden, maar het had weinig invloed op de reistijd.

Categorieën
Huizenjacht

5. Resen Lodge

In september 2019 ging ik wéér terug naar Bulgarije. Zelfde regio, met een lijstje met 6 huizen: Eén huis in Gradishte, een dorp in de buurt van Pavlikeni, middelgroot stadje in Veliko Turnavo regio, twee huizen in Mihaltsi, vlakbij Pavlikeni, één huis in Petko Slaveykov, een dorpje vlakbij Sevlievo, en één huis in Dobromirka en één huis in Gorna Lipnitsa. De laatste twee huizen vielen al snel af, simpelweg omdat de eigenaren niet reageerden op mijn contactverzoeken.

Ik had 2 weken verblijf geboekt in Resen Lodge, een restaurant annex kamerverhuur, annex evenement-plaats, gerund door een Engelsman, samen met een ex-marine kameraad en diens vriendin. Het was gemakkelijk te vinden als je vanaf Veliko Tarnavo het stadje Resen in rijdt. Ik hoop dat de onderneming het Corona virus zal overleven want ik heb er goede herinneringen aan.

voorbereidingen voor een feest in Resen Lodge

Het eerste huis wat ik bezocht was in het dorpje Gradishte. Het dorp was toch wel iets verder rijden van Pavlikeni dan ik had ingeschat. Ik had afgesproken met een kennis van de eigenaresse, die me het huis zou laten zien. We hadden afgesproken voor de deur van het plaatselijke supermarktje, en elkaar snel gevonden. De man zag er uit alsof hij net wakker was met zijn ontbijt, een blik bier, nog in de hand. Het huis lag midden in het dorp, het had een achtertuin die naar Bulgaarse begrippen klein was en naar Haagse begrippen flink. Het huis zelf was een samenraapsel van losse gebouwen die later met elkaar verbonden waren. Het vormde niet bepaald een logisch geheel. Ik had het dus al snel gezien. In eerste instantie was mijn interesse voor Gradishte ingegeven door een Facebookpagina waaruit je kon opmaken dat er in het dorp tenminste een paar beschaafde Engelsen woonden. Het had ook voldaan aan het criterium van een paar winkels en niet te ver van een stad, in dit geval dus Pavlikeni, maar de afstand was groter dan ik had geschat.

Tussen de huisbezoeken in, ik had er maximaal één per dag gepland, had ik natuurlijk tijd om allerlei dorpen en bezienswaardigheden te bezoeken in en om Pavlikeni. Mijn reisgids van Bulgarije kwam goed van pas. Ik begon met Pavlikeni zelf, een middelgroot stadje wat er redelijk welvarend uitzag. Het centrale plein zag er netjes en onderhouden uit. Aan het plein lagen een aantal cafe’s, een paar winkels en een theater. Het was grotendeels autovrij en het was er gezellig om over uit te kijken vanaf een van de caféterrassen. In de cafe’s werd hoofdzakelijk koffie en bier geserveerd. Eten was heel beperkt en niet om over naar huis te schrijven. Eén dag per week was er markt in Pavlikeni, ik meen op dinsdag. De straten aan een kant achter het plein vormden een lint van stalletjes waar van alles verkocht werd: Schoenen, kleding, groenten, horloges, visgerei en ga zo maar door.

De rand van Pavlikeni zag er minder florissant uit. Er was een vuilstort aan het eind van een weg waaraan Roma hun huisjes hadden. Zoals de Bulgaren hun auto’s voor het huis parkeerden, zo stonden bij de Roma de wagens voor de deur en de paarden in de berm tegenover het huis. Verderop waren wat fabrieken die hoewel ze in bedrijf leken te zijn, toch wel betere tijden hadden gekend.

Ik had een afspraak met een Engelse dame om naar haar huis te komen kijken in Mihaltsi. Het dorp ligt niet ver ten zuiden van Pavlikeni, 7.30 minuten om precies te zijn, dus ruim binnen het criterium. Ik was er al een dag van te voren naartoe gereden om rond te kijken. Als je Mihaltsi opzoekt op Google maps zie je direct de foto’s van het vliegtuig wat als oorlogsmonument in de hoofdstraat op een sokkel staat. Al snel werd duidelijk dat het vliegtuig ook de enige bezienswaardigheid was in Mihaltsi. Een tochtje door de achterafstraatjes leerde al snel dat het dorp grotendeels vervallen was. De allergrootste afknapper vond ik de muziek die de hele dag door uit een gemeentelijke luidspreker klonk op het dorpsplein. Ernaast was ooit een aardig parkje wat nu alleen nog dienst leek te doen als ontmoetingsplaats voor de lokale alcoholisten.

U begrijpt dat ik niet enthousiast was over Mihaltsi. Het huis daarentegen was wel heel netjes en goed onderhouden. Het deed me een beetje denken aan een Frans stationnetje uit vervlogen dagen. De eigenaresse had me toegang gegeven tot een groot assortiment foto’s dus ik had een goede indruk van de staat van het huis. Het zag er echt netjes uit. Helaas was het weer zo’n voorbeeld van een mooi huis op de verkeerde plaats. Mihaltsi was al niet veel, maar het huis lag in een achteraf, onverhard, straatje wat sterk naar beneden afliep richting de hoofdstraat. Regenwater had een geul uitgeslepen in het midden van het weggetje terwijl de zijkanten overwoekerd waren met brandnetels. Er stonden stapels oude kozijnen met kapotgeslagen ramen ergens tegen de muur van een huis.

Ik werd verwelkomd door de eigenaresse en haar man; een Engels stel van rond de 50. Zij verdiende wat bij met oppassen op huizen en dieren, hij maakte zich nuttig als timmerman die keukens en poortdeuren fabriceerde (en niet geheel onverdienstelijk). Wat me niet aanstond was de bierlucht in zijn adem om 3 uur ‘s middags. Ik werd rondgeleid in het huis wat inderdaad netjes onderhouden was. De tuin was helaas een heel ander verhaal; een droge, zanderige vlakte die er onaantrekkelijk uitzag. Om privacy redenen laat ik geen foto’s zien. Zoals u kunt raden was dit niet het huis waar ik op hoopte.

Ik had ook een bezoekje ingepland aan Emen, een dorpje met een “Canyon”. Het bleek een rustig en aardig ogend dorpje waar iemand de moeite had genomen het plaatselijke dorpspleintje op te leuken met bloeiende planten in oude blikken. Het was een liefelijk aanzicht. In het dorp was het stil en de “Canyon” kon ik niet zo snel vinden. Na wat rondgelopen te hebben gaf ik het op, stapte in de auto en reed het dorp uit. Net voorbij een bocht in de weg stond er een bordje. Waterval, stond erop. Ik parkeerde de auto en liep het bos in in de aangeduide richting. Na een paar honderd meter opende zich een adembenemend uitzicht over de “Canyon”.

Emen Canyon

Het laatste huis wat ik zou gaan bekijken was van een Schots stel. Het lag op 12 minuten rijden van de supermarkten in Sevlievo, in het dorp Petko Slaveykov. Met zo’n 1200 inwoners een klein dorp maar met meer inwoners dan sommige grotere dorpen. Er stond dus minder leeg. Ik was er nog niet geweest voordat ik het stel bezocht, maar had duidelijke aanwijzingen gekregen om er te komen. Het huis was licht groen van kleur, en dus niet te missen.

Het groene huis

Het huis lag aan een geasfalteerde weg en er was een grasveldje voor het huis waar ik kon parkeren naast de twee auto’s die daar al stonden. Een voordeur was er niet, wel een traliedeur die toegang gaf tot een gangetje tussen het huis en de schuur. De eigenaars kwamen mij al tegemoet toen ik uit de auto stapte. Een Schots echtpaar van ongeveer mijn eigen leeftijd. Ze stelden zich voor als John en Wilma. We liepen door het gangetje naar de voorzijde van het huis wat uitkeek over de tuin. Er stond een tafel en stoelen onder een pergola van wijnranken waar ik werd uitgenodigd om te gaan zitten. Er werd koffie geserveerd en daarna lieten ze me het huis zien. Een keuken verdeeld over twee ruimtes met houtkachel, badkamertje met toilet en douche, een niet al te grote huiskamer met houtkachel, een ruime hal met daaraan twee slaapkamers van redelijk formaat. Onder de hal en slaapkamers bevond zich een souterrain dat uit drie ruimten bestond. Ik kon er staan maar moest bukken bij de deuren. Naast het huis was een grote schuur met verdieping vanwaar toegang was tot de zolder van het huis. De zolder bestond boven de keuken uit een geïsoleerde ruimte, de rest was niet geïsoleerd maar wel droog en dicht en slechts bruikbaar als opslag.

Na wat gepraat te hebben over het huis boden ze me aan om naar Sevlievo te rijden voor de lunch. We aten in een hotel niet ver van de supermarkten en ‘The Cave’ flat waar ik had gelogeerd. Het werd een gezellige middag. Na Sevlievo liet het stel me allerlei plekjes zien in en rond Petko Slaveykov. Later heb ik nog wat foto’s en video’s gemaakt van het huis en de tuin om met mijn vrouw te delen. Die avond kon ik tegenover mijn vrouw aan de telefoon niet verhullen dat ik erg van dit huis gecharmeerd was. Bovendien waren de eigenaars prettige mensen en was het een geruststellende gedachte dat ze in het dorp bleven wonen waar ze een ander huis hadden gekocht wat inmiddels grotendeels was gerenoveerd.

Twee dagen later ben ik weer teruggegaan naar Petko Slaveykov. Ik heb het dorp bekeken en ben door een binnenweg naar Lovech gereden waar ik heb geluncht. Onderweg was een dorp waar een museum was. Ik was er gestopt en bekeek het museum wat ooit een herberg was geweest waar dappere mannen bijeen gekomen waren om op te staan tegen de Ottomaanse overheersers. In de namiddag had ik afgesproken met John en Wilma om weer naar het huis te komen en dit keer was ik uitgenodigd om te blijven logeren. Wilma had een fantastisch avondmaal bereid en tot laat zaten we buiten onder het genot van bier en Rakia die John zelf had gemaakt van de vruchten uit de tuin: Abrikozen, kersen en kweeperen. Ik deed die nacht geen oog dicht maar genoot van de oorverdovende stilte. Ook was het zo donker dat zodra het licht uit was, je geen hand voor ogen kon zien.

Categorieën
Huizenjacht

1. Terugkeer

Na mijn vakantie in Bulgarije kwam ik met heel veel indrukken thuis. Sommige positief, andere negatief. Jezelf een objectief beeld vormen van een vreemd land waar je als toerist rondloopt is geen eenvoudige opgave. Op vakantie zie je je omgeving sowieso door een roze bril omdat alles nieuw is en je tegelijkertijd je zorgen even in je thuisland hebt achtergelaten.

Ik had mijn vrouw veel te vertellen, ik had veel foto’s om te laten zien en veel indrukken die ik moest verwerken. Aardige mensen, prachtige natuur, slecht onderhouden wegen, verwaarloosde huizen, vers aangeplante moestuinen, serene kloosters, stille meren, toeristische dorpen waar alleen toeristen rondlopen, stille verlaten dorpen waar bijna niemand (meer) woont, vervallen kerken, zwerfvuil, illegaal gedumpt afval, Lada’s uit het jaar nul, moderne winkels zoals Jysk of Kaufland, Lidl en Metro, maar ook dorpswinkels waar nauwelijks koopwaar was en die voornamelijk dienst deden als café.

Was het een goed land om te wonen? Een afweging was nauwelijks te maken. Uiteindelijk zijn het emoties die de doorslag geven. Verstandig? Waarschijnlijk niet, maar ik moest een besluit nemen inzake onze toekomst. Het besluit werd om verder onderzoek naar huizen te doen om te zien of we iets betaalbaars konden vinden op de juiste plek. Ik probeerde met mijn ratio de beslissing om te gaan emigreren te onderdrukken maar emotioneel zat ik al in mijn tuin voor mijn huis in Bulgarije, genietend van het uitzicht over de bergen onder het genot van een biertje en mij ondertussen nergens zorgen over makend. Yeah, right!

Er volgde een jaar van zoeken op internet naar huizen die ons wel wat leken. Ik had onze prijsklasse bepaald tussen €30.000 en €50.000, de provincie zou Gabrovo of Veliko Tarnovo worden, met de voorkeur voor Gabrovo.

Makelaars zijn er in de regio Veliko Tarnovo en Gabrovo genoeg te vinden op internet. Sommige makelaars zijn Bulgaars, sommige Engels. Ik ga ze hier niet allemaal noemen want het is niet duidelijk of ze over een jaartje nog bestaan. Het lijkt buiten de kust een onzekere business in Bulgarije. Bovendien is hun werkwijze niet erg transparant; veel panden staan op meerdere makelaars-sites geadverteerd, soms voor verschillende prijzen en met verschillende omschrijvingen. Er zijn ook sites die alleen door-linken naar makelaars en zelf geen makelaar zijn, zoals rightmove.co.uk, een site waar huizen over de hele wereld worden getoond. Wat ook een verschil is met Nederland is dat de Bulgaarse makelaars van twee walletjes eten; ze rekenen courtage aan de verkoper en aan de koper. Het is dus niet duidelijk wiens belangen ze behartigen. Wat wel duidelijk is, is dat er honderden huizen, zo niet duizenden, te koop staan in de bovengenoemde provincies, en dat veel van die huizen ook voor langere tijd te koop staan. Kort gezegd, het aanbod is groot en de handel is traag. Een kopersmarkt dus. Mocht je ooit interesse hebben in een huis in Bulgarije, wees je hier dan van bewust. Bied wat jij een huis waard vindt en als de eigenaar meer wil, gewoon weglopen want er zijn zoveel huizen te koop.

Een winkelstraat en muurschildering in Veliko Turnovo
Een winkelstraat en muurschildering in Veliko Turnovo

Samen met mijn vrouw maakte ik eerst lijsten van plaatsen die interessant zouden kunnen zijn om naar een huis te zoeken. Je kunt een huis aanpassen aan je wensen, maar je kunt de plaats waar het staat niet veranderen. Om die plaats te bepalen hadden we een aantal criteria opgesteld: 1. In een dorp met wat winkels, 2. Niet ver van een stad met voorzieningen zoals dokter, apotheek, ziekenhuis, supermarkt(en) etc. Punt 2 was eenvoudig want er zien in de regio’s maar een paar plaatsen die aan die criteria voldoen: Veliko Tarnovo, Gorna Orjachovitsa, Gabrovo en eventueel Sevlievo. De dorpen waar we konden gaan zoeken moesten dus bij een van die vier plaatsen in de buurt liggen. Het criterium “in de buurt” werd een maximum afstand van 10 kilometer.

Wanneer je de bovenstaande gegevens gebruikt om bij makelaars te gaan zoeken, vindt je nog steeds honderden huizen. Bovendien zijn er ook nog sites waar niet alleen makelaars adverteren, maar ook particulieren. Dit zijn handelssites zoals imot.bg of olx.bg Het kostte bijna een jaar om een lijst te produceren die enigszins te behappen was voor een bezoek van 2 weken. Een aantal van de huizen die aan de criteria voldeed stond op de site van Yantra Homes, een makelaar in Veliko Tarnovo, dus die benaderde ik om een afspraak te maken voordat ik af zou reizen naar Bulgarije. Vanaf dat moment kreeg ik iedere keer ongevraagd suggesties voor andere huizen. Het geheel kwam nogal opdringerig over.

steegje in Veliko Tarnovo
Een steegje in Veliko Tarnovo. stijle, nauwe straatjes overal in de oude stad.

Op 16 mei 2019 ging ik weer op reis naar Bulgarije. Dit maal had ik besloten om na aankomst op het vliegveld van Varna direct door te rijden naar het huis van Susan, waar ik de eerste twee nachten zou verblijven. Het was een zware rit, ‘s avonds laat in het donker door de bergen. Het weerzien met Susan maakte alles goed. De volgende dag had ik een afspraak in het kantoor van Yantra Homes in Veliko Turnovo om een overeenkomst te tekenen dat ik courtage zou betalen als ik een huis kocht wat ik via hen had bezichtigd. Ik vond het raar maar niet geheel onredelijk. Ik kreeg een map mee met omschrijvingen van huizen die ik zou gaan bekijken. De eerste dag van bezichtigingen was a.s. maandag, dus ik had nog het weekend om andere dingen te gaan doen. Allereerst had ik een flatje gehuurd voor een week in Sevlievo, de tweede stad in de provincie Gabrovo. Dit leek me een prima uitvalsbasis om huizen te bekijken die daar in de omgeving lagen. Bovendien kon ik hier zelf koken en waren supermarkten dichtbij.

uitzicht vanuit de flat in Sevlievo
Uitzicht vanaf het balkon van de flat in Sevlievo.

Gelukkig was dit niet alleen een oriëntatiebezoek voor een toekomstige woning, maar ook vakantie. Na Sevlievo had ik nog verblijf geboekt in een hotel in Troyan en in Shumen, maar daarover later meer.