Categorieën
Verhuizen

4. De grote sprong

Uiteindelijk was het zover. In de vroege ochtend van 8 april 2022 verlieten we Den Haag richting Bulgarije. De auto was zo enorm afgeladen, er had geen pakje zakdoekjes meer bij gekund. Mijn vrouw zat met een sporttas tussen haar voeten en ook de dakkoffer was volledig afgevuld. De auto had nu een witte kentekenplaat, een z.g.n. transfer kenteken. Dit is nodig om straks in Bulgarije de auto in te kunnen voeren. Je kunt het transfer kenteken aanschaffen via de Rijksdienst Wegverkeer (RDW), of bij een bedrijfje wat hier een vergunning voor heeft. Ik ging naar een bedrijfje op de Rijswijkseweg in Den Haag en daar werd ik goed geholpen. Ik kreeg witte platen, en een verzekering (want de normale Nederlandse verzekering dekt geen transfer op witte platen!). Ook een formulier wat aangeeft dat de auto is uitgevoerd uit Nederland, benodigd voor invoer in Bulgarije. De Nederlandse autoverzekering was opgezegd en ook waren we uitgeschreven uit Den Haag, iets wat ook belangrijk is i.v.m. belastingen e.d.

Het was regenachtig weer en met een overladen auto ging het niet snel vooruit. In de namiddag had ik er genoeg van en ik boekte on-line een overnachting in Passau, Duitsland, tegen de Oostenrijkse grens. Hier konden we even ontspannen, lekker eten in een Italiaans restaurant, rustig slapen, een goed ontbijt gebruiken en opladen voor de volgende etappe.

Nog even een wandeling door Passau voor ons vertrek, gelukkig was het even droog.
Vanaf Passau volg je de Donau tot aan Bulgarije.

De volgende etappe ging met nog meer regen van Duitsland, door Oostenrijk en Hongarije naar Roemenië, alwaar we overnachtten in een pension, Kolping house geheten, in het kleine stadje Carancebes. Ondanks dat we daar pas na 7 uur ‘s avonds aankwamen, kregen we een goede maaltijd en een royale kamer met badkamer. De volgende ochtend een uitgebreid ontbijt en een zeer schappelijke rekening. Om 8 uur gaf ik mijn navigatiesysteem opdracht de route naar Petko Slaveykov in te zetten. Pas toen het overduidelijk werd dat we niet naar de brug bij Vidin werden gestuurd, besefte ik dat ik de route had moeten controleren. We kwamen uit bij een veerpont over de Donau, die ons netjes en met gering oponthoud overzette naar Nikopol in Bulgarije. Wel was er enig oponthoud aan de Bulgaarse zijde, we moesten een belasting betalen voor de pont (?) en de papieren van de auto en onze paspoorten werden gecontroleerd. Naar een Corona vaccinatiebewijs werd niet gevraagd.

De pont naar Nikopol.

Eenmaal het dorpje Nikopol uit was het een vlakke weg naar Pleven, van Pleven naar Lovech en van Lovech waren we in korte tijd in Petko Slaveykov. Uitladen en direct naar de stad Sevlievo om eten te halen. Terug in ons huis de kachel aangemaakt en na een eenvoudige maaltijd vroeg naar bed. Onze emigratie is een feit!

Categorieën
Verhuizen

3. Laatste loodjes

Terug in Nederland, begin oktober 2021, begint de emigratie vorm te krijgen. De laatste stappen moeten nu gezet worden, ontslag indienen, huis te koop zetten en verhuizing regelen. Het is best griezelig om schepen te verbranden maar ik heb de keus al gemaakt en na het nemen van een van de bovengenoemde stappen is er geen weg meer terug. We gaan ervoor! In november zocht ik naar makelaars om mijn appartement in Den Haag te verkopen, en dat is op internet héél eenvoudig. Ik vond een site waar ik een paar gegevens moest invullen en vervolgens kreeg ik vier makelaars geadviseerd die dan automatisch contact met mij zouden opnemen. En dat gebeurde ook direct de volgende dag. Drie van hen wilden z.s.m. langskomen voor een nader gesprek, en een was wat minder opdringerig en liet na het telefoongesprek de keus aan mij. Wat ze alldrie gemeen hadden was dat ze de opbrengst aanzienlijk hoger inschatten dan ik zelf had geschat. Uiteindelijk koos ik voor één van hen puur op gevoel. Deze meneer vond het verstandig om het huis nog vóór de Kerst op de markt te brengen. Er werden foto’s germaakt en documenten opgevraagd ter voorbereiding van de plaatsing op Funda, de makelaarssite.

Ondertussen was in Bulgarije een aanvang gemaakt met de overeengekomen werkzaamheden en had ik een regeling getroffen met de vorige eigenaar om de aannemer in fasen te betalen.

Aan veiligheidsvoorzieningen doen ze niet in Bulgarije

Door Corona had ik een overschot aan vakantiedagen opgespaard waar ik een deel van zou verliezen als ik ze niet voor het eind van het jaar op zou maken. Ik plande weer een trip naar Bulgarije, samen met mijn vrouw. We vlogen naar Sofia via Frankfurt en terug via Wenen. Toen we arriveerden, de week voor Kerstmis, waren de werkzaamheden nog in volle gang. (de afspraak was dat het eind november klaar zou zijn). Ik heb de aannemer verzocht de werkzaamheden op te schorten tot april, zodat we wat rust hadden en ik later een oogje in het zeil kon houden hoe de werken werden uitgevoerd. Een van de zaken die mis ging was bijvoorbeeld bij de bestrating. De bestrating bestond uit natuursteen en werd gevoegd met cement, maar aangezien de temperaturen onder het vriespunt doken bevroor het cement en hardde het niet goed uit. Als bonus hadden we een witte Kerst en konden we ervaren hoe het in de winter is in zo’n klein dorp. Een van de dingen die ik me niet gerealiseerd had was de smog van de de houtkachels. Bijna iedereen stookt op hout, en dat gecombineerd met de ligging van het dorp in een vallei tussen de heuvels en windstil weer, maakt dat de rook blijft hangen en dat merk je direct als je naar buiten gaat: Geïrriteerde ogen en hoesten waren het gevolg. Als je een van de heuvels beklom kon je de smog ook gewoon zien hangen boven het dorp.

Smog over Petko Slaveykov, december 2021

Ook als je op de hoofdweg richting Varna reed, kon je aan de smogplukken zien waar er een dorp in het dal naast de weg lag. Gelukkig was er bij mijn huis een voorraad hout inbegrepen bij de inventaris, dus konden we gezellig meedoen met de vervuiling. Wat wel opgemerkt moet worden is dat de hoofdwegen direct sneeuwvrij werden gemaakt en er dus geen noodzaak was voor sneeuwkettingen of 4 wiel aandrijving.

In het dorp wordt niet geveegd of gestrooid
Het Orthodoxe kerkje in Petko Slaveykov

De terugreis naar Nederland liep minder soepel dan gepland. We misten onze aansluitende vlucht in Wenen, simpelweg omdat er niet genoeg tijd was om van de ene naar de andere terminal te komen in 20 minuten. We moesten vijf uur wachten in de drukke luchthaven op een volgende vlucht, met als gevolg dat ik Corona opliep. Dat werd pas duidelijk na een dag of twee. Test laten doen, uitslag positief, werkgever verwittigd en 10 dagen thuis zitten. Uiteraard was mijn vrouw een paar dagen later ook aan de beurt.

Kort na thuiskomst in Nederland was ons appartement onder voorbehoud verkocht. Ik had bedongen dat we niet voor 15 april zouden opleveren, wat door de koper vertaald werd in oplevering op 15 april. Ook kort na terugkeer in Nederland heb ik mijn ontslag ingediend. Ik had dat een maand daarvoor al aangekondigd bij mijn chef, dus dat kwam niet onverwacht. Het was wel even moeilijk, na bijna 22 jaar, maar ook hoog tijd vond ik zelf. Met een vervoerder uit Bulgarije, een Belgische man, had ik een afspraak om tussen 1 en 8 april de inboedel in te laden en te laten vervoeren. De vorige eigenaar van ons huis in Bulgarije zou helpen met toegang verschaffen en uitladen.

Dat inladen liep al niet echt gesmeerd, want ondanks dat ik had gezegd dat hij het beste ‘s ochtends kon komen inladen, werd dat een avond met als gevolg dat we de hele straat moesten blokkeren met de nodige irritatie bij buren als gevolg. Bovendien was de man duidelijk vermoeid en hij had ook nog eens niets gegeten zodat hij halverwege wegliep om ergens een pizza te eten. De vervoerder had een bestelwagen met grote aanhanger om mijn hele huisraad mee te nemen. Toch zei hij op een gegeven moment dat het allemaal te zwaar werd en dat hij niet meer verder wilde laden. Hij vertrok richting Brussel waar hij de nacht zou doorbrengen.

Ik was behoorlijk verbolgen want hij liet mij met meer huisraad zitten dan dat ik ooit in mijn auto mee zou kunnen nemen. Ik moest dus keuzes maken over wat ik achter zou laten (naar de vuilstort moest brengen). Bovendien kreeg ik een dag later te horen dat een van de assen van de aanhanger was gebroken en dat hij eerst naar Engeland zou gaan om daar nog meer spullen voor vervoer naar Bulgarije op te halen. De aanhanger zou hij op een veilige plek in Brussel achterlaten. In ieder geval gaf de vertraging ons de gelegenheid om vóór de vervoerder in Bulgarije te zijn zodat ik kon helpen met uitladen.

Categorieën
Verhuizen

2. Verblijfsvergunning

Allereerst moet ik excuses maken voor de lange stilte op mijn blog. De hele operatie van de emigratie heeft veel tijd en energie gevergd en daardoor is het schrijven er bij ingeschoten. Ook wil ik mijn dank uitspreken aan diegenen die mij benaderd hebben om te vragen of alles goed met mij was. We zijn op 8 april 2022 vetrokken naar Bulgarije waar we de 10e zijn aangekomen. Op het moment van schrijven zijn we nu bijna 4 maanden hier in Bulgarije. In latere posts zal ik dat proces nader toelichten.

Eind augustus (2021) ben ik weer naar ons nieuwe huis gegaan, dit keer met de auto. Het was twee en een halve dag rijden en bijna 2500 kilometer. Ik vertrok heel vroeg in de ochtend uit Den Haag en ben rond 7 uur ‘s avonds ingecheckt in een motel zo’n 100 kilometer voor Wenen, Oostenrijk. De volgende ochtend doorgereden naar Hongarije en de grens overgestoken naar Roemenië. Halverwege de route door Roemenië vond ik een hotelletje waar ik gestopt ben voor de nacht. Het verschil in standaarden tussen het motel in Oostenrijk en het hotel in Roemenië werd meteen pijnlijk duidelijk; Ik moest een half uur wachten met inchecken omdat het meisje wat de receptie deed ook de serveerster was en er zojuist een touringcar vol ouderen was aangekomen die allemaal moesten eten. De stoel waar ik op plaats wilde nemen bij de receptie schaamde zich niet om haar verenpakket in de zitting duidelijk te laten aftekenen tegen het vergane rode kunstleer. Comfortabel was het niet en na lang wachten kwam de jongedame met excuses om mij in te schrijven en betaling te regelen. Het werd een korte nacht. Het raam van de kamer sloot niet goed waardoor het lawaai van de nabijgelegen hoofdweg eenvoudig doordrong in de kamer. Om 6 uur ben ik opgestaan en na een douche vertrokken. Ontbijt werd geserveerd vanaf 9 uur dus dat was sowieso geen optie. Gelukkig had ik een koelbox bij me in de auto met boterhammen, repen en fruit, dus honger hoefde ik niet te hebben. Via de brug over de Donau bij Vidin kwam ik Bulgarije binnen zonder noemenswaardige problemen. Van daaruit was het nog een paar uur rijden naar ‘huis’ en ik kwam in de middag aan.

Grenscontrole grens Hongarije/Roemenië

Ik had een maand vakantie genomen om voorbereidingen te treffen voor de emigratie, die nu gepland stond op begin april 2022. Covid was nog steeds een probleem dus allereerst moest ik er voor zorgen dat ik een geldig vaccinatiebewijs had, niet alleen op mijn telefoon maar ook op papier. Vervolgens heb ik alle vignetten aangeschaft voor gebruik van de snelwegen in Oostenrijk (minimaal 2 weken van tevoren aanschaffen, anders kan het niet on-line), Hongarije, Roemenië (geen mogelijkheid aan de grens dus on-line regelen!) en natuurlijk Bulgarije.

Wat ik ook vanuit Nerderland had geregeld was een Bulgaarse rekening die je nodig heb bij immigratie. Bij mijn vorig bezoek aan Bulgarije had ik geprobeerd een bankrekening te openen bij DSK bank, maar mijn aanvraag werd zonder opgaaf van redenen afgewezen (toen ik alweer terug in Nederland was). Ik vond een ‘workaround’ in de nieuwe trend van on-line bankieren, ICARD genaamd, met het hoofdkantoor in Varna. Deze betaalservice (geen echte bank) heeft dus geen filialen en alles gebeurt on-line. Je krijgt wel een debit card (VISA). Op de rekening had ik ruim 2000 Leva gestort omdat dat het minimale bedrag was dat je moest kunnen overleggen bij de aanvraag voor de verblijfsvergunning.

Wat ik ook had geregeld, was iemand die me kon assisteren bij de aanvraag van de verblijfsvergunning. In de journalistieke wereld wordt zo’n iemand een “fixer” genoemd, iemand die dingen voor je regelt. Eigenlijk kun je niet zonder zo iemand in een land waar je de weg niet kent en de taal niet spreekt of kunt lezen/schrijven. Mijn aanvraag moest in de provinciehoofdstad Gabrovo gebeuren, zo’n drie kwartier rijden vanaf mijn huis. De fixer had me opgegeven wat ik aan documenten moest kunnen overleggen: Een paspoort, inclusief kopie, een notariële akte van mijn huis, inclusief kopie, een verklaring van de bank dat er 2000 Leva op mijn rekening stond en een ziektekostenverzekering die minstens 1 jaar geldig is vanaf de dag van aanvraag, ook allemaal inclusief kopie.

Op de afgesproken dag ontmoette ik mijn fixer op het parkeerterrein van een supermarkt dichtbij het centrum van Gabrovo. Van daaruit gingen we te voet naar het politiebureau, naar een van de zij-ingangen waar 2 loketten waren: Een voor de vernieuwing van identiteitsdocumenten voor Bulgaren en een voor de aanvraag voor verblijfsvergunningen voor buitenlanders. We kregen een formulier overhandigd dat ingevuld moest worden. (Ik had datzelfde formulier al op het internet gevonden en geprint, maar dat werd niet geaccepteerd). De fixer heeft mijn naam in het Cyrillisch overgenomen uit de notariële akte van mijn huis. Hier begon al een klein probleempje want ik heb 3 officiële voornamen, een achternaam en een roepnaam. Er was geen voorziening voor 3 voornamen, want Bulgaren hebber er hooguit twee. Bovendien zijn het latijnse namen en behoorlijk lang dus dat werd krap op het formuliertje. Toen alles ingevuld was hebben we de papieren overhandigd en werd alles gecontroleerd. Volgend probleem: mijn verzekeringsbewijs had geen einddatum, iets wat ze nog niet eerder gezien hadden. Nou weet ik niet hoe dat er in Nederland normaal uitziet, maar ik was vanwege mijn werk voor een volkenrechtelijke organisatie (VN) verzekerd bij een internationale verzekeraar en de verzekering is gekoppeld aan mijn dienstverband en loopt dus door tot mijn uitdiensttreding. De dame achter het loket wilde hier geen beslissing over nemen en zei dat we de volgende maandag maar terug moesten komen omdat dan haar baas van vakantie terug zou zijn. Ook het uitgeprinte statement van mijn ICARD account was niet toereikend, ik moest een verklaring hebben van de ‘bank’ (What the hell is ICARD?) met een stempel en handtekening. Uiteindelijk, na contact met ICARD heeft men mij die verklaring per email gestuurd en heb ik, gewapend met een memory stick, dat bij een winkeltje in Gabrovo laten printen. (ik werd er onlangs op attent gemaakt dat ICARD geen bank is, maar gelukkig werd het wel geaccepteerd als bewijs van ‘voldoende vermogen’). Op maandag dus weer terug en nu werd de aanvraag geaccepteerd. Donderdag mocht ik weer terugkomen om mijn verblijfsdocument op te halen. Op dat moment kon ik ook de aanvraag doen voor de ‘lichna karte’, verblijfsdocument met foto en persoonsnummer (zoals ons BSN nummer voor de belasting etc.)

Verblijfsdocument
Lichna karte

Het voordeel van de lichna karte was dat ik ongeacht de Coronasituatie Bulgarije ook later in zou mogen en mijn vrouw ook (omdat ze de vrouw is van een inwoner van Bulgarije).

Bij aankomst in Bulgarije vernam ik dat ik nieuwe buren zou krijgen. De vorige eigenaar van mijn huis was benaderd door een stel dat zijn huis wilde kopen, maar dat was al aan mij verkocht. Wel wist hij dat het huis van de buren leeg stond dus werd er contact gelegd en een deal gemaakt. Ik zou een Vlaming met een vriendin uit Sofia als buren krijgen. Wel moest het huis volledig gerenoveerd worden dus het zou nog wel enige tijd duren voordat ze zouden intrekken. In de tussentijd zou een aannemer de renovatie verzorgen.

De maand was snel voorbij. Ik had het geluk gehad dat een neef me was komen helpen met de verbouwingswerkzaamheden, zodat ik wat aanspraak had en met iemand kon overleggen over de verbouwingen. Ondanks dat de zomer op zijn eind liep tikte het kwik de meeste dagen nog steeds de 30 graden aan en was het in de middag niet te doen om zwaar werk te verrichten. De avonden werden wel wat frisser en een paar keer hebben we de houtkachel in de woonkamer opgestookt om het behaagelijk te maken. In de laatste week kwam de aannemer die bij de buren bezig was langs om ook bij mij werkzaamheden op te nemen die zouden aanvangen nadat ik vertrokken was en klaar zouden zijn in november. Ik kwam met hem overeen dat er een nieuw dak op de stal gelegd zou worden en dat de bestrating rond het huis en op de veranda opnieuw aangelegd zou worden. Ook een verbeterde toegang naar de kelder moest worden uitgevoerd. Hij schatte het geheel op een maand werk met totale kosten (arbeid en materialen) geraamd op €9000.

De laatste dag van september keerde ik huiswaarts. De rit terug naar huis ging net zo soepel als de heenreis. Ik ben Oostenrijk omzeild via Slowakije en Tjechië vanwegen waarschuwingen van Google over vertragingen door wegwerkzaamheden, maar het had weinig invloed op de reistijd.

Categorieën
Verhuizen

1. De overdracht

De overdracht stond gepland voor eind maart, maar Corona zorgde ervoor dat ik mijn reis voor de overdracht niet kon maken. Ik zou op zaterdag 14 maart vertrekken, maar in de dagen voorafgaand aan die datum ging het ene na het andere land op slot. Ik moest mijn reis uitstellen. Toch wilde ik liever dat de overdracht geregeld werd. Veselin bracht uitkomst: Hij kon met een volmacht (in het Engels “power of attorney”) namens mij het koopcontract ondertekenen. Ik moest daar wel iets voor betalen, maar veel was het niet. Wat belangrijker was, ik moest Veselin een volmacht geven. Een Nederlandse notaris moest dan een verklaring meegeven dat ik was wie ik beweerde dat ik was. Ik kreeg daartoe een tweetal documenten opgestuurd, een volmacht en een verklaring van burgerlijke status (gehuwd, ongehuwd, gescheiden). Bijgevoegd moest dan een verklaring (akte) van de notaris komen met een apostille (inschrijving van de akte door de rechtbank).

Het was even rondbellen tot ik een notariskantoor bereid vond om dit document op te stellen en daarna volgde wat heen en weer overleg tussen Veselin en mijzelf totdat de documenten er precies zo uitzagen als de bedoeling was. Het notariskantoor droeg zorg voor de verzending van de stukken naar Bulgarije via DHL. Uiteindelijk, op 15 april 2020 was het dan zover: Ik was de trotse eigenaar van een huis in Bulgarije.

De ‘Skitsa’ is benodigd voor de overdracht

Verder kon ik op dat moment niet veel doen. Dat frustreerde natuurlijk. De hele wereld was in de ban van het virus en alles stond stil. Gelukkig had ik goed contact met de verkopers en die hielden een oogje op het huis totdat ik het zou betrekken, en dat kon nog wel even duren. Het virus woekerde ondertussen voort maar zoals verwacht daalde het aantal besmettingen in de zomer. In juni zag ik mijn kans waar om naar Bulgarije te vliegen. De regels waren versoepeld en Wizz Air bood spotgoedkope vluchten aan om maar wat passagiers binnen te kunnen halen. Ik wilde dolgraag mijn nieuwe huis aan een grondige inspectie onderwerpen, kamers opmeten, overal foto’s van maken maar ook de koopakte in ontvangst nemen. Ik vloog van Eindhoven naar Sofia en met een huurauto reed ik van daar naar Petko Slaveykov, allemaal op één dag.

Het Schotse stel had me uitgenodigd om de eerste nacht bij hun, in hun nieuwe huis, te overnachten. Ondanks het late uur van aankomst, kreeg ik een warm welkom en een warme maaltijd. Tot diep in de nacht hebben we gekletst onder het genot van vele glazen whisky en Rakia. De volgende dag zijn we naar mijn huis gereden, waar ik uitleg kreeg over de sleutelbos en welke sleutel op welk slot paste. Ze hadden het water aangesloten, de boiler en de koelkast aangezet en wat beddengoed en kookgerei meegegeven zodat ik direct comfortabel in mijn huis kon verblijven. Ook werd ik voorgesteld aan de overburen. Links een vrouw alleen met twee dochtertjes. Ze was vriendelijk maar sprak geen woord Engels. Rechts het huis van Georgi. Hij woonde in Sofia met zijn vrouw. Ze kwamen in de zomer naar hun huis in het dorp om tijd door te brengen met zijn ouders die in de buurt van Varna woonden. Ze waren dan ook met zijn vieren en ik werd direct uitgenodigd om later die middag thee te komen drinken. Nadat mijn Schotse vrienden vertrokken waren liet ik het even allemaal op me inwerken. Daar zat ik dan, in mijn toekomstig thuis. Het voelde nog niet zo. Het voelde eigenlijk een beetje alsof ik een inbreker was; alle sloten proberen te openen en te sluiten, ramen openen en weer dicht doen, lichtschakelaars proberen. Ik besefte ineens dat ik dat allemaal later ook nog kon doen. Eerst naar Sevlievo om boodschappen te doen. Brood, boter, beleg, groenten om salades te kunnen maken, vlees om te bakken, koffie en scheermesjes want die mochten niet mee in mijn handbagage.