Deze ochtend werden we eraan herinnerd waarom we ook alweer houtkachels hadden: Om 09.00u viel de stroom uit, na een nacht gesneeuwd te hebben met inmiddels als resultaat een pak van 20cm sneeuw. Houtkachels gebruiken geen stroom en dus kunnen we het warm houden. De enige reden dat ik dit kan schrijven is dat er een accu in mijn laptop zit. Het internet werkt nog wel via mijn telefoon, maar uit ervaring weet ik dat de gsm mast, die ook een accu als backup heeft, over een paar uur zal uitvallen als de stroomstoring aanhoud.
In het ergste geval heb ik een generator op benzine (zie blog nr. 50) om stroom op te wekken voor de vriezers, maar daarmee komt het internet niet terug. Gelukkig heb ik een hoop boeken en wat kaarsen om ’s avonds een beetje licht te hebben. We moeten maar zien hoe lang het duurt totdat de stroomtoevoer hersteld is.
De langste onderbreking in de afgelopen 4 winters was drie dagen. Drie dagen is ook zo’n beetje de maximale tijd dat de vriezers koud genoeg blijven. In de meeste gevallen werd de stroom binnen 12 uur hersteld.
Er zijn mensen die om reden van de stroomstoringen zonnepanelen hebben en accu’s en Starlink. Zelf vind ik het de investering niet waard. Ik ben opgegroeid zonder internet, dus ik kan ook nu wel even zonder. Ik ben met pensioen dus voor mijn werk heb ik het niet nodig en bovendien verdien ik de investering nooit meer terug op mijn leeftijd.
Net nu ik de laptop uit wilde schakelen, kwam de stroom weer terug. De uitval heeft dus maar 3 kwartier geduurd. Hopelijk blijft het hier voorlopig bij.
Wat een prachtig wintertafereel, Erik – het lijkt bijna een kerstkaart. Maar achter die 20 cm sneeuw schuilt natuurlijk meteen de realiteit van het plattelandsleven.
Mooi hoe jij en Vlada daar zo rustig en nuchter mee omgaan. Houtkachels die gewoon blijven branden, een laptop op accu, boeken en kaarsen achter de hand… dat is echte zelfredzaamheid. En met een generator als back-up zijn jullie duidelijk goed voorbereid.
Ik vind het ook wel sterk hoe je relativeert: geen internet? Dan maar even niet. Dat soort rust en aanpassingsvermogen is misschien wel de grootste rijkdom van jullie emigratie-avontuur.
Fijn dat het uiteindelijk maar drie kwartier duurde. Hopelijk blijft het daarbij deze winter. Warme groet voor jou én voor Vlada!