54. Winter 2025/2026

Dit is alweer de vierde winter die we in Bulgarije doormaken. De isolatie die we afgelopen zomer hebben laten aanbrengen (zie blog 53) heeft ons huis comfortabeler gemaakt; In de ochtend is het huis minder afgekoeld dan voorheen, wat ik bijvoorbeeld ’s ochtends merk aan de smeerbaarheid van de boter. Ook is een pyama eigenlijk te warm, terwijl dat vorig jaar geen overbodige luxe was.

Deze winter is qua weer erg wisselvallig ; Regelmatig valt er een pak sneeuw wat dan na minder dan een week weer verdwenen is. Temperaturen schommelen rond het vriespunt en soms zijn er uitschieters naar boven of beneden. Gisteren was het 13 graden, maar drie weken geleden was het in de nacht -10. Het gevolg is modder. Overal modder. Mijn auto is grijs-bruin van het vuil en voorlopig word er meer van dit deprimerende, mistige, druilerige weer verwacht.

Waar ik nog niet over bericht heb, is de gezinsuitbreiding die we eind afgelopen zomer hebben gekregen. Een van de twee straathonden die we te eten geven was zwanger geworden. Op een gegeven moment kwam ze een week niet meer opdagen. Naderhand kwam ze weer om te eten, en het was duidelijk dat ze in de tussentijd ergens was bevallen; ze was een stuk magerder en ze had grote roze tepels. Toch hing ze soms de hele dag rond bij ons huis, dus in eerste instantie dachten we dat ze of een miskraam had gehad, of dat ze de puppies had verlaten. Na een maand of twee renden er ineens twee puppies achter haar aan door de straat. De moeder geleidde ze bij ons de tuin in, dus ineens hadden we 2 zeer schuchtere, wollige pups in een hoekje van de veranda.

Een paar dagen later bracht de moeder er nog 4. Ik heb een grote doos in de hoek van de veranda gezet met oude lappen erin, waar ze in het begin angstvallig in schuilden. Van lieverlee raakten ze gewend aan ons en aan vast voedsel. Langzaam maar zeker begonnen ze de wereld om hen heen te verkennen en voelden ze zich beter op hun gemak. Ze speelden op het grasveld en begonnen overal hun tandjes in te zetten. Toch bleven ze schuchter naar ons toe.

Ze groeiden als kool en al snel werd de doos te krap voor de 6 kinders, dus heb ik een ongebruikt varkenshok omgetoverd tot hondenhok, ook vanwege de op handen zijnde winter. De wanden heb ik met karton, en de vloer met piepschuim geïsoleerd, en bij een lokale boerencoöperatie een hoop stro gehaald zodat ze een warm bed hadden.

Om te voorkomen dat de moeder nomaals zwanger werd, hebben we haar laten castreren. Dat werd gratis gedaan, en met de castratie kreeg ze ook een oormerk (zie foto), zodat ze nu officieel een straathond is. Van de 6 puppies was er één een jongetje. Kort geleden hebben we hem ook laten castreren om te voorkomen dat hij zijn zusjes zwanger zou maken. Ook dat was gratis omdat we hem adopteerden. We hebben hem Lobbes genoemd en hij heeft nu een paspoort (Hij is de wit-bruine hond met de twee bruine stippen op zijn linkeroor). De 5 zussen zullen we van lieverlee ook allemaal laten castreren.

Uiteindelijk zouden we een goed tehuis willen vinden voor de 6 rakkers, maar dat is niet eenvoudig. Een oproep op Facebook heeft niets opgeleverd, en de organisaties die honden plaatsen in west-Europese landen zijn niet geïnteresseerd, ze hebben al genoeg aanbod. Het asiel is al helemaal geen oplossing. Wellicht houden we er zelf een of twee, maar 6 is echt veel te veel. Ik hoop dat ik d.m.v. flyers misschien in het stadje hier een paar van hen aan een familie kan helpen, alhoewel dat met de tijd, ze zijn nu al bijna 6 maanden, steeds moeilijker zal worden. Lobbes woog bij de castratie al 15kg, en het vertederende puppie uiterlijk hebben ze grotendeels al achter zich gelaten.